Rohackie Stawy – Szlak, parking i nasze wskazówki

Cztery polodowcowe jeziora, ponad dwudziestometrowy wodospad i poszarpana grań Rohaczy w tle – a wszystko to w jednej pętli, na której nie ma ani łańcuchów, ani groźnej ekspozycji. Rohackie Stawy (słow. Roháčske plesá) w słowackich Tatrach Zachodnich to wycieczka, która wygląda na wymagającą, a technicznie jest zaskakująco prosta. Prawdziwym egzaminem są tu tylko nogi i jedno solidne, strome podejście. Nic dziwnego, że to jedna z najchętniej wybieranych pętli w tej części Tatr.

Wędrówkę zaczynamy na parkingu Pod Spálenou (1039 m n.p.m.) w Dolinie Rohackiej, około 9 km za Zubercem. Nasza pętla liczy 12,9 km, a według planera mapa-turystyczna.pl zajmuje 5 godzin i 13 minut samego marszu. Po drodze mijamy rohackie wodospady, wszystkie cztery stawy i bufet przy Ťatliakovej chacie. Poniżej znajdziecie wszystko, co przyda się przed wyjściem: trasę krok po kroku, czas przejścia, parking, sezon i nasze wskazówki. Więcej tras zza południowej granicy znajdziecie w kategorii Słowacja.

Nasze wrażenia – pętla, która wygląda groźniej, niż jest

Powiemy szczerze: 13 km i niemal 700 m różnicy wysokości między parkingiem a najwyższym stawem brzmią poważnie. W praktyce trasa jest jednak bardzo czytelna i podzielona na wyraźne etapy. Najpierw rozgrzewka szeroką, asfaltową drogą dnem doliny. Potem skręt w prawo i nagle asfalt znika, a pod nogami pojawia się prawdziwy górski szlak, w którym coraz głośniej słychać szum wodospadu. Dalej przychodzi odcinek, na którym trzeba po prostu zacisnąć zęby, a na koniec nagroda: jeziora w skalnym kotle pod ścianami Rohaczy.

Byliśmy tu z końcem września, pogoda była idealna – pełne słonce i jak na końcówkę września bardzo ciepło. Do tego pierwsze kolory jesieni towarzyszyły nam przez całą drogę, co dodawało trasie uroku. Wybraliśmy wariant „stromo w górę, łagodnie w dół”: z rozdroża Adamcuľa niebieskim szlakiem przez wodospady do stawów, a potem zejście przez Ťatliakovą chatę z powrotem na parking. Dzięki temu najtrudniejszy kawałek robicie na świeżych nogach, a wycieczkę kończycie spokojnym spacerem z bufetem po drodze. Wariant trasy można odwrócić, jeżeli wolicie łagodniejsze podejście.

Rohackie Stawy – co warto wiedzieć przed wyjściem?

Zanim ruszycie, garść konkretów, które pozwolą Wam zaplanować wycieczkę bez niespodzianek.

Czy szlak na Rohackie Stawy jest trudny?

Technicznie nie, nie ma tu łańcuchów, klamer ani ekspozycji, a ścieżka wspina się zakosami przez las i kosodrzewinę. Kondycyjnie jest już solidnie. Od rozdroża Adamcuľa (1189 m n.p.m.) do najwyższego stawu (ok. 1720 m n.p.m.) pokonujecie ponad 500 m w pionie, w większości w jednym ciągłym podejściu. Jeśli chodzicie po górach regularnie, poradzicie sobie bez problemu. Jeśli nie, idźcie wolno i róbcie przerwy, na przykład na rozdrożu Pod Predným zeleným, skąd dolinę widać już z góry.

Ile trwa wycieczka na Rohackie Stawy?

Pętla ma ok 13 km. Według planera mapa-turystyczna.pl to 5 godzin i 13 minut samego marszu, a inne opisy tej trasy podają 5–6 godzin. Doliczcie przerwę przy wodospadzie, zdjęcia nad stawami i posiłek w bufecie, a na całość spokojnie zarezerwujcie 6–7 godzin. Nam całość zajęła ok 7 godzin.

W którą stronę iść pętlę?

Obie strony są możliwe. My poszliśmy wariantem z mocnym podejściem na początku: Pod Spálenou – Adamcuľa – wodospady – stawy – Ťatliakova chata – parking. Jeśli wybieracie się z dziećmi albo wolicie zostawić sobie siły na koniec, odwróćcie pętlę: najpierw asfaltem do Ťatliakovej chaty (można dojechać też pod bufet ciuchcią), potem w górę Smutną doliną do stawów i w dół przez wodospady. My polecamy ten wariant właśnie rodzinom.

Czy wejdę na Rohackie Stawy z dzieckiem i wózkiem?

Z dziećmi tak, jeśli są przyzwyczajone do kilkugodzinnych marszów, bo cała pętla jest długa i umiarkowanie wymagająca. Dla młodszych dzieci i wózków dobrym wyborem jest wersja mini: asfaltowa droga z parkingu do Ťatliakovej chaty to około 4–4,5 km w jedną stronę.

Rohackie Stawy – jak dojechać i gdzie zaparkować?

Najwygodniej dotrzeć tu samochodem. W nawigację wpiszcie „Parkovisko Spálená” albo współrzędne parkingu: 49.23866, 19.71329.

Parking jest duży i płatny. Opłatę za cały dzień wnosi się w parkomacie, w euro. Ceny za cały dzień to 10 euro – można płacić kartą. W pogodne weekendy warto zjawić się na miejscu przed 9:00, bo wtedy miejsc jest jeszcze pod dostatkiem. Samo wejście na szlaki po słowackiej stronie TANAP-u jest bezpłatne, a w Słowacji obowiązuje euro, więc zabierzcie trochę gotówki na bufet. Miejcie też przy sobie dokument tożsamości, bo na granicach zdarzają się tymczasowe kontrole.

Jeżeli wybierzecie wariant najpierw przez Ťatliakovą chatę to pod chatę można dojechać ciuchcią. Koszt to 6 euro w górę i 4 euro w dół. To przydatne rozwiązanie jeśli planujecie długą wędrówkę i chcecie ominąć najmniej spektakularny fragment trasy po asfalcie.

Rohackie Stawy – trasa krok po kroku, mapa i czas przejścia

Nasza trasa w skrócie:

• Start i meta: parking Pod Spálenou (1039 m n.p.m.)
• Dystans: 12,9 km (pętla)
• Czas marszu: około 5 h 13 min według planera mapa-turystyczna.pl
• Najwyższy punkt: ok. 1720 m n.p.m. (Wyżni Rohacki Staw)
• Trudność: technicznie łatwa, kondycyjnie umiarkowana
• Sezon: czerwiec – październik (szczegóły niżej)

Etap 1 – z parkingu na rozdroże Adamcuľa

Z parkingu ruszacie zielonym, leśnym łącznikiem, który po około 10 minutach wyprowadza na rozdroże Šindľovec i asfaltową drogę przez Dolinę Rohacką. To spokojna rozgrzewka. Szeroką drogą idzie się łagodnie pod górę, a wokół wznoszą się zalesione stoki Tatr Zachodnich. Po niecałej godzinie dochodzicie do rozdroża Adamcuľa (1189 m n.p.m.). Tu zaczyna się właściwa pętla: prosto asfaltem do Ťatliakovej chaty, my jednak skręciliśmy w prawo na niebieski szlak.

Etap 2 – z Adamcuľi do Rohackiego Wodospadu

Za rozdrożem asfalt zamienia się w kamienisty, leśny szlak, podejście robi się wyraźnie stromsze, a w powietrzu słychać szum potoku. Rohacki Wodospad (Roháčsky vodopád) to jedna z największych kaskad Tatr Zachodnich, bo woda spada tu z wysokości około 23 m. Do punktu widokowego prowadzi krótkie odejście od głównej ścieżki i warto zrobić tu dłuższą przerwę przed najtrudniejszym fragmentem.

Etap 3 – od wodospadu do najwyższego stawu

To najbardziej wymagający odcinek wycieczki. Ścieżka zakosami pnie się w górę, a las ustępuje kosodrzewinie i otwartej przestrzeni. Na rozdrożu Pod Predným zeleným (1470 m n.p.m.) otwiera się pierwsza panorama doliny, a żółty szlak odbija stąd w stronę Baníkovskiego sedla. Wy trzymajcie się szlaku niebieskiego i znaków prowadzących do stawów. Chwilę później stajecie nad Wyżnim Rohackim Stawem, najwyżej położonym punktem całej pętli.

Etap 4 – spacer od stawu do stawu

Od najwyższego stawu schodzicie zieloną ścieżką przyrodniczą, która łączy wszystkie cztery jeziora. Ten odcinek jest łagodny dla kolan i zajmuje około pół godziny, ale z postojami na zdjęcia spokojnie wydłuży się o kolejne pół.

Etap 5 – przez Smutną dolinę do Ťatliakovej chaty i na parking (ok. 1,5 h)

Z rozdroża w Smutnej dolinie (Rázcestie v Smutnej doline) schodzicie do Ťatliakovej chaty (ok. 1,2 km, około 30 minut). Stamtąd asfaltową drogą doliną, przez znane już rozdroże Adamcuľa, wracacie na parking. To około 4 km i mniej więcej godzina spokojnego marszu lub zjeżdżacie ciuchcią na sam parking.

Roháčske plesá – cztery polodowcowe perły Tatr Zachodnich

Rohackie Stawy to zespół czterech jezior ułożonych tarasowo w polodowcowym kotle, w obrębie rezerwatu przyrody Roháčske plesá. Idąc od góry, mijacie kolejno:

• Wyżni Rohacki Staw (Štvrté Roháčske pleso) – ok. 1720 m n.p.m. To najwyżej położone jezioro, a według słowackiej ścieżki dydaktycznej także najgłębsze w Tatrach Zachodnich. Tu kończy się podejście, a przed Wami otwiera się widok na skalną grań.
• Trzeci i Drugi Staw (Tretie i Druhé Roháčske pleso) – ok. 1650–1670 m n.p.m. Leżą blisko siebie, a drugi, mniejszy, bywa nazywany Małym. Ich woda jest wyjątkowo przejrzysta.
• Niżni Rohacki Staw (Prvé, czyli Veľké Roháčske pleso) – ok. 1562 m n.p.m. To największy staw w Tatrach Zachodnich, o powierzchni ponad 2,2 ha.

Nad całością górują Wołowiec (2064 m), Ostry Rohacz (2088 m) i Płaczliwy Rohacz (2125 m).

Ťatliakova chata – bufet z historią na koniec pętli

Ťatliakova chata (1373 m n.p.m.) stoi u stóp Wołowca i Ostrego Rohacza, tuż przy niewielkim Ťatliakovym plesie. Budowę rozpoczęto w 1937 roku z inicjatywy Jána Ťatliaka. W 1944 roku obiekt spalili Niemcy, a odbudowany po wojnie dwupiętrowy budynek spłonął ponownie w 1963 roku. Dziś to przede wszystkim bufet turystyczny, nazywany też Bufetem Rohackim.

Godziny otwarcia bufetu zależą od sezonu, więc na wszelki wypadek zabierzcie własny prowiant. My zatrzymaliśmy się tutaj na orzeźwiający napój i ruszyliśmy na parking.

Rohackie Stawy – sezon, bezpieczeństwo i co zabrać

Według zasad TANAP szlaki objęte sezonową ochroną przyrody są zamknięte od 1 listopada do 31 maja. Odcinki od Adamcuľi w stronę wodospadów i stawów oraz powyżej Ťatliakovej chaty są objęte tą ochroną, więc pętlę zrobicie od czerwca do końca października. Aktualną listę zamkniętych szlaków można sprawdzić na stronie TANAP.

Przed wyjściem warto pamiętać o kilku rzeczach:

• Poruszajcie się tylko w dzień. Regulamin TANAP dopuszcza wędrówki po szlakach w porze dziennej, a jesienią dzień jest krótki, więc zaplanujcie powrót przed zmierzchem.
• Sprawdźcie pogodę. W Tatrach zmienia się szybko, a przy stawach bywa wyraźnie chłodniej niż na parkingu.
• Uważajcie na niedźwiedzie. W Tatrach Zachodnich żyją niedźwiedzie, więc nie zostawiajcie na szlaku resztek jedzenia.
• Wykupcie ubezpieczenie. W razie wypadku dzwońcie pod 112 lub 18 300 (słowackie HZS). Warto mieć polisę obejmującą akcje ratunkowe w górach na Słowacji.

Atrakcje w okolicy – co zobaczyć obok Rohackich Stawów?

Jeśli macie więcej czasu, w okolicy czeka kilka ciekawych miejsc:

• Chata Zverovka i symboliczny cmentarz – miejsce pamięci ofiar Rohaczy przy drodze do parkingu.
• Skansen Orawski w Zubercu-Brestovej (Múzeum oravskej dediny) – świetny pomysł na dzień z gorszą pogodą.
• Aquapark Oravice – po drodze z Polski, jeśli po górach macie ochotę na relaks w wodzie.

Rohackie Stawy – najczęściej zadawane pytania

Podsumowanie – dlaczego warto wybrać się nad Rohackie Stawy?

Rohackie Stawy to wycieczka, która ma wszystko: wodospad, polodowcowe jeziora, widok na grań Rohaczy i bufet na koniec, a do tego nie wymaga ani wspinaczkowej techniki, ani odwagi na ekspozycji. Wymaga za to dobrej kondycji na jednym stromym podejściu i zaplanowania wyjścia w sezonie, bo od 1 listopada szlak się zamyka. My wracamy w Tatry Zachodnie z przyjemnością.

A jeśli szukacie więcej inspiracji po słowackiej stronie Tatr to polecamy również łatwy szlak nad Wodospady Zimnej Wody.